Hayat, elimden aldığını bir zaman sonra geri vermeyi ihmal etmiyordu.
Çok iyimser bir yazı dökülebilir parmaklarımdan birazdan; ancak bu akşam üzeri gök yüzündeki pembe,mor, mavi renklere baktığımda kötümser olmak için hiçbir sebep bulamıyorum. Hem de rüzgar bu kadar tatlı tatlı eser, tüylerimi diken diken ederken...
Dediğim gibi, hayat kimi zaman bencillikte son noktaya kadar gelirken kimi zaman da öyle cömert davranıyordu ki insan şaşırıp kalıyordu. Öyle, belki de önce eşeğimizi kaybettirip sonra da bulduruyordu; nitekim kaybettiklerimizin ardından anlıyorduk her şeyin, herkesin değerini de bulunca bir seviniyorduk ki dillere destan...
Büyük felaketlerin üst üste gelmesi gibi büyük güzellikler de üst üste gelebiliyordu. İşler, güçler, aşklar, dostlar derken evrende öyle bir zaman dilimine giriyordunuz ki her şey dengede her şey sorunsuz her şey üst seviyede ilerliyordu. Biliyordunuz bu zaman diliminin ince bir dilim olduğunu. Belki iki dilim isteseniz alamayacaktınız; ama öyle lezzetliydi ki bu dilim tadına doyum olmuyordu.
Hata yapıyordunuz ve hataya maruz kalıyordunuz. Sevdiğinizi kaybediyordunuz. Güçlü ve iradeli oluyor aslında o çok sevdiğiniz insana karşı bir buz küpüne dönüyordunuz. Soğuk rüzgarlar hem sizi üşütüyordu hem onu. Güçlü ve sabırlı olmakla ilgiliydi hayatın elinizden aldıklarına geri kavuşabilmek. Bir süre yaralarınızı kendi başınıza sarmanız, hatta tabir-i caizse bağrınıza taş basmanız gerekiyordu. Ama zamanın yararları yadsınamazdı. Zaman geçiyor, geçiriyordu. Hatta rüzgarları dindiriyor, buzları eritiyor, insanları birbirine kazandırıyordu. Öyle bir kazandırıyordu ki, bu duygu yeniden doğmakla birdi adeta.
Lezzetli zaman dilimlerine...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder