'Eli kolu bağlı olmak' deyimini yaşıyorum en derinden ve en güçlü şekilde. Çare kelimesinin bir mucize, adeta bir hülya olduğu yerdeyim şu an. Bu ülkede bazıları çarelerini hiç ama hiç bulamazmış. Bilmiyorum hala, ben de o insanlardan mıyım?
'İyiyim,' cevabı dünyanın en büyük yalanıymış. 'Nasılsın?' a 'Eli kolu bağlı karanlık bir odada tek başıma kalmış gibiyim,' cevabını veremeyeceğimden kısa kesip 'iyiyim' diyorum, 'ya sen?'
'Daha önce böyle bir duygu hissetmemiştim.'
Öyle bir şey ki midene sancılar giriyor ve boşluğa bakıyorsun uzun süre. Yorgunluktan boşluğa baktığını fark bile etmiyorsun. Duruyorsun sadece. Hatta öyle bir şey ki senelerce böyle durabileceğini sanıyorsun. Sadece bakarak ve mideni tutarak elinle.
'Daha önce kendimi hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim.'
Yalnızlığın daha önce duyduğundan çok daha farklı bir duygu olduğunu anlıyorsun o an. Daha önce meğer hiç korkmamışsın, hiç endişelenmemiş ve hiç çaresiz kalmamışsın. Yalnızlığı iliklerinde hissediyorsun artık ve dünyada seni bu histen kurtarabilecek tek bir insan bile olmadığının bilincindesin. En kötüsü de bu olsa gerek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder