istedim.

Birbirimize dokunmuyor, konuşmuyor sadece bakıyorduk.

Bir dakika önceki halimizden eser kalmamıştı. Deliler gibi eğlenirken birden sadece durdu, hatta benden biraz uzaklaştı. MFÖ'den bir şarkı çalıyordu o an; 'İstedim'. "Aynı bedende iki gönül olmak istedim." Sanki dudaklarını hiç kıpırdatmadan sadece gözleriyle bana bu şarkıyı söylüyordu. Hüzünlü görünüyordu suratı, benim ise gözlerim doluvermişti. Saçma sapan zıplayıp hoplayıp dans ederken anlayamamıştım nasıl oluyordu da birden birbirimizin gözlerine kenetlenmiş ağlamak üzereydik."Bir kere gördüm, bir kere sevdim, bin kez istedim." O anın hiç bitmemesi, onun gözlerinin gözlerimden ayrılmaması için her şeyi yapabilirdim, hissediyordum. Birinin sadece gözlerine bakıp hiç konuşmadan nasıl bu kadar çok şey anlayabilir ve anlatabilirdiniz ki? Yaşlar da inmeye başlamıştı gözlerimizden, hüzünlü ama mutlu göz yaşlarımız. "Sonsuza doğru akıp gitmek istedim." O an sonsuzluğu hissetmiş, ölüme meydan okumuş ve hayata geliş sebebimizi anlamıştım. Sadece ikimiz vardık yer yüzünde ve karşımdaki yüz benden farksız, benim bir varlığımdı. Geriye kalan herkes teferruat, herkes kimse'ydi. Ağlıyor olmamız bu duyguları daha iyi nasıl ifade edebiliriz bilmiyor oluşumuzdandı belki. Ya da konuşarak anın güzelliğini bozmak istemediğimizden duruyorduk öyle sessiz. O an iliklerime kadar hissediyordum onu sevdiğimi "ve yanımda yalnız seni istedim."

Şarkı bitti ve yine gerçek dünyaya dönmek zorunda kaldık. Bu sefer gözyaşlarımızı silip gülümsedik. İkimiz de birbirimizin ne demek istediğini biliyorduk, güzel olan demeden bunu yaşıyor olmamızdı.