ikinci bahar.

Farklı bir ülkeden olması aramızda uçurumlara sebep olmuyor, aksine bizi birbirimize yakınlaştırıyor çünkü kimseyi hiçbir şeye zorunlu kılmıyordu. Zaten bu yaştan sonra biriyle olmak zorunda hissetmek ne fena şeydi. Oysa biz özgürlüğümüzü son damlasına kadar yaşıyorduk artık. Çünkü hayata karşı olan sorumluluklarımızdan çoğunu gerçekleştirmiş ve sıramızı salıvermiştik. Evlenmiş eş sahibi olmuştuk, çocuk yapıp besleyip büyütmüştük, ev temizliği yemekti falan derken tüm o yapmak zorunda olduğumuz ödevleri yapmıştık. Şimdi geri kalanlar düşünsündü. Biz ikinci bahar yaşamaya hazırdık.

İşte onun varlığı bana bunun gibi çok farklı şeyler ifade ediyordu. Aşık olacak halimiz yoktu birbirimize, biz yoldaş ve dost olabilirdik. Saçlarımı okşadığında elinin sıcaklığını hissederdim ve bu bana yaşam sevinci verirdi. Yalnız ölmeyeceğimizi düşünürdük aynı yatakta uzanırken. Eğer bu yatakta vereceksek son nefesimizi en azından bir başka beden ile birlikte bulacaklardı bizi. Hiçbir yere yalnız gitmek istemediğim gibi oraya da yalnız gitmek istemiyordum çünkü.

Beni sevip sevmediğini de sorgulamıyordum, çünkü sevmiyordu ise istediği yere gidebilirdi. Yanımda kalması için hiçbir zorunluluğu yoktu, istediği an istediğini yapma özgürlüğüne sahipti, ama o gitmeyi seçmiyordu. Kendi bilirdi. Çünkü ben de kendim bilirdim ve kendi tercihim olduğu sürece onunlaydım. Olgun bir kadın olmanın en güzel yanı bu olsa gerekti. Hesap vermek zorunda hissetmemek. Çünkü hatırlıyorum gençken karşımızdakine bin bir türlü açıklamalar yapmak zorunda kalırdık. Ne düşünür, kırılır mı diye kendimizi yorardık ve olur olmaz şeylere kırılırdık. Oysa şimdi sadece istediğimiz için gitme özgürlüğüne sahiptik. Bahane üretmeksizin "gitmek istiyorum çünkü canım öyle istiyor" diyebilirdik artık.

Hayat tuhaftı; başarısız bir evlilik, dağılan bir yuva ve yanında bir sürü sorunlar getirdikten sonra güzel şeyler de armağan ediyordu. Dünyanın bambaşka yerindeki bir insanın beni, benimle aynı ülkedeki ve benimle aynı dili konuşan bir insandan daha iyi anlamasıydı bana hayatın tekrar yaşanabilir bir yer olduğunu hatırlatan. Şimdi yaşamanın tam vaktiydi.