Huzurun karşısına ne anda, ne günde, ne ara çıkacağını bilemez insan. Buldu mu da huzuru,çabuk alışır hani rahata. İnsan, aslında her şeye çabuk alışır ya. Ölüme, huzura ve soruna da çabuk aşina olur insan. İnsan, insana çabuk alışır en önemlisi.
Korkum, gecenin sakinliği arasında bir çığlık sesi duymak. Puzzle' ı tam da bitirmek üzereyken son parçanın kaybolması da bir başka korkum. Ben evi terk edip giderken, pencereden bana seslenen bir insan olmasından korkuyorum. Bu sefer tam da yola çıkmış uzaklaşırken kötü alışkanlıklarımın esiri olmak da korkutuyor beni.
Ben, sırtını dönmeyi becerebilen bir insan olamadım. Döndüysem de zaman aşımına uğradı küskünlüklerim. İşte bu sefer kapıyı kapattım, bavulum elimde, sırtım dönük. Bazı kapıların bir daha açılmaması mecburidir, aksi takdirde tüm kötülükler etrafa yayılır.
Bir parçacık huzurumuz da bozulur.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder