Ego, ego, ego... Nasıl da seviyoruz kendimizi yahu, nasıl da mütemadiyen kendimiz geliyor herkesten, her şeyden önce! Ben, bana, beni, benden, benle ve çeşitleri ile kuruluyor cümlelerimiz. Her durumdan, her güzellikten ve hatta her kötülükten kendimize pay çıkarmamız da cabası. Hele şu dünyada tek yaşam amacımız var ya o da işte çevremiz tarafından sevilmek, beğenilmek ve ilgi çekmek başka da bir amacımız yok lan!
Hele sen dostum sen şu kendisinden nefret ettiğini tüm dünyaya ilan eden arkadaşım. Sen var ya kendine taparsın aslında.. Sadece diğerini iddia etmek daha kolay geliyor işte, mesele bu.
Bir diğeri de süper ego' sunu saklamaya bile ihtiyaç duymayan, kendisine olan sevgisini hayatın her alanında göstermeye çalışan arkadaş.. Sen daha bir fenasın ya. Sen iyice çekilmezsin. Hani al birini vur ötekine..
İşin ilginç yanı severken bile şart koşuyoruz, önce o sevsin, o daha çok sevsin, en çok o sevsin, o en çok beni sevsin.. Fedakarlık denen şey zaten hiç olmamış, bünyelerimize ters.
Hepimizin toptan ego' muz batsın e mi!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder