Ben ölümden korkmam cahilden korktuğum kadar. Ama sorun şu; her yer cahil kaynıyor be anacım. Hümanist çabalarıma rağmen bazen insanlara olan nefretim baskın çıkıyor ve ürküyorum. Bu, böyle. Nefret de bir duygudur, hatta duygusuzluktan da iyidir. Nefret eden sevmeyi de öğrenir falan filan ve saire, gibi. Evvet, geldim kafa yeme noktasına.
Sıcak beni tahammülsüz yapıyor. Soğuk havada katlanabileceğim durumlar sıcakta son derece sinirimi bozuyor. Ben kendi sinirimi bozuyorum, var mı ötesi? Bu tahammülsüz halimde finallerden sonra başlanılan stajın da etkisi vardır bence. İlla vardır, varsa var yoksa yoktur, yoktan var olmamıştır. Susuyorum ben.
Bu arada bence dünyadaki en güzel şey birinin suratına fak yu diyebilecek samimiyete sahip olmaktır. O zaman hepinizi fak. Sevgiler.
Not: Küfür etmenin dayanılmaz hafifliği bambaşka. fuckfuckfuckfuck (ve kelime anlamını kaybeder..)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder