içim deniz oluyor.

Sırtıma değdiğinde elleri; içim deniz oluyor, öyle ürperiyorum.
onu da içimdeki denizin dibine çekerken ölümsüz oluyoruz, ölümsüzlük kokuyoruz.
kelimeleri art arda dizerek anlatılabilecek şeylerin sınırlı olduğunu fark ediyorum o an,
bazı şeyleri sadece bakarak anlatabiliyorum, gözlerimden onun gözlerine akıtıyorum.
baktığım zaman sonsuzluğu görüyorum, öyle bir güven duygusu ve ferahlık doğuveriyor...
yaşama daha çok bağlanıp ölmekten korkuyorum artık,
olmayan korkular ediniyorum, çocuklaşıyorum sanki.
bir yandan ise daha cesurum,' başarısızlık' kelimesi kullanılmaz olmuş aramızda.
anlaşılmanın verdiği huzur git gide büyüyor, bizi de beraberinde büyütüyor.
anlaşılmayı seviyorum, anlamayı sevdiğim kadar.