Kendiyle kavga edenler yarışmasında birinciliği kaptım. Verdiği kararlarda bu kadar sık vazgeçmek isteyip ancak bir türlü geçemediği için de kendi kendini yiyip bitiren bitiren bir varlık haline dönüştüm sanırım. Vicdan azaplarının kraliçesiyim adeta. Verdiğim kararın azabını çekerken verdiğim karardan vazgeçememenin de azabını çekiyor bünyem. Biraz tuhaf insanım, sanırım kişilik bozukluğu olabilir bunun adı. Yine kendi kendime teşhis koymaya başladım bak. Mesela geçen ay kanser olduğuma emindim, bu ay psikopat olduğuma yemin edebilirim. Doktora ne gerek var sanki, beni en iyi ben bilmem mi? Cahillik böyle bir şey işte, içten geliyor durduramıyorsun.
Aslında kararlı bir insan olduğumla övünürüm hep, hatta biraz da inatçı. İstediği bir şey varsa onu yapacağım'dır genelde düşüncem ya da öyleydi bir zaman öncesine kadar. Ama insan oğlu da çok sık değişen bir varlık işte. Biraz inadını yontmayı kendini törpülemeyi öğreniyor zamanla. Bu zaman zaman iyi olsa da bazen sizi siz olmaktan çıkarabiliyor, başka varlıklara boyun eğme noktasına getirebiliyor ki işte bu aşamada ben ben olmaktan nefret ediyorum.
Tamam, belki büyüyüp olgunlaştıkça herkes biraz daha sakinleşip o inadım inat hallerini bırakıyordur geriye; ama eğer iş kendi kendini kısıtlama noktasına geldiyse orada bir sıkıntı var demektir. Özgürlüğün kısıtlandığı yerde aslında fark etmediğiniz başka bir sürü şey kısıtlanmıştır. En kötüsü de bunu insan kendi kendine yaptığı zamandır. Bir başkasının baskısından bir şekilde kurtulursunuz belki; ama kendinize uyguladığınız baskı hayatınızın her anında sizinledir.
Neyse biraz bu şarkıyı dinleyelim de okyanus ferahlığı alalım.
Manic Street Peachers'tan Ocean Spray.
Not: Şarkının bu kadar acıklı bir hikayesi olduğunu bilmiyordum aslında. Merak edenlere: http://tr.wikipedia.org/wiki/Ocean_Spray
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder