Ben bugün okulu sevdim! hayır ciddiym, yalan değil. tabi asıl olan okulun içindeki insanları sevmekmiş evet bunu biliyordum ama bu sanırım bugün oldu. 2 saat kadr bir ders aram olduğu için okulda takılmak zorunda kaldık ve mutlu oldm yani okulu sevdim. bir de bir ara hava tam benim sevdiğim gibiydi. böyle yağmur dinmişti hafiften güneş kendini gösteriyordu ama bunaltıcı sıcak yoktu. ve o havada bir baktım benim okulum bahçesi çok da kötü değil. bir sürü tanımadğım insan var. yanımdaki insanlarla sohbet ediyorum ve gülüyorum. kısacası evet mutluydum.okula böyle ıyy okul sevmiyorum seni diye değil de. okul lan benim okulum bu ha falan diye baktım onu bağrıma bastım, git gide alışacağız birbirimize inanıyorum ben.
ama derse girip çıkmaktan da bayağı yoruldum. tabi son 5 ayımı falan bukadr yoğun dersle geçirmediğm için bir garip geldi şmdi bana böyle her gün kalkığ derse gitmeler falan höhö.ama kendimi iyi hissettim derse falan girince de, bir işe yarıyorum lan ben demek istedim. neyse bugün demek ki iyi yanımdan kalkmşm dicem de ben sabahları kalkarken resmen hayata öncelikle kendime küfür ederek kalkıyorum. o yüzden de saat henüz 22.30 ancak ben yatağımdan yazıyorum bu satırları. laptop ımla koyun koyuna yatmaktan bir hal oldum zaten.
Evet bugünlerdeki geleneksel sorunum da yine bir fobi. bu sefer görmekten korktuğum insanlarla ilgli. işte otobüse bindiğim de o insanda otobüste mi yoksa diye kontorl etmek, her durakta eyvah şmdi otobüse binerse ya diye düşünmek. hatta hayalgücüm sayesinde bu düşünceleri geliştirmek. eğer öyle bir karşılaşma gerçekleşrse ne denir ne cevap alınır nasıl hareket edilir gibi öğeleri şmdiden düşünüp kararlaştırmak. e illa psikopatlığımı hayatımın bir noktasında göstereceğim ya bu seferde böyle bir manyaklık çıktı karşıma. ama inanıyorum ki karşılaşmaması gereken iki insan varsa onlar karşılaşmaz. rahatlayabilirim biraz.
Bazı insanlar var ki ne kadar zaman geçerse geçsin onları tanıyamıyoruz. bize garip geliyorlar, ne biçim insan bu diye düşünüyoruz. sonra bir gün bir şey oluyor ve aa o da bizm gibi insanmış, duyguları hisleri varmış diyebiliyoruz. önyargılı olmamak gerek demek ki dyip bir anafikre ulaşacaktım ki abi ne önyargısı ya. önyargıyla alakamız yok ki hatta fazla bir çaba sarfettik insan tanıyabilmek için de işte insanlar değişik.neyse neyse, yeter ki bana dokunmasın insan oğlu gitsin başkaları birbirni yesin, başklarını uyuz etsin. bana dokunmayan yılan bin yaşasın modumdayım bu aralar. çünkü huzuru seviyorum ben.bencilim,mutluyum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder