İnsanlar var. çok önemsediğim insanlar.görmekten hoşnut olduğum ama çok da önemsemediğim insanlar. hiç ama hiç önemsemediğim insanlar da var. ama kötü olan ben benim çok önemsedğim insanların hiç ama hiç önemsemedikleri insan olma ihtimalim. bazen düşünürüm, aslında ona söylemem ama onu düşünürüm. günden güne değişir bütün gün düşünmem belki ama aklımdan geçer. bir şekilde hatırlarım ama o bunun farkında değildir. hiç adil değil bu; ancak biliyorum ki tam tersi de oluyor. ben birinin aklına gelirim mesela saçma sapan bir anda, bundan haberim bile olmaz. haberim olsa da ilgimi çekmez belki. o benim pek de önemsemediğm kişidir. ve birileri de beni önemsemiyordur. düşününce çok üzücü aslında.ama sonuca bakınca bir o kadar da adil görünüyor.
Mesela ben hayatlarından çıkarım insanların, her şey eskisi gibi devam eder. ben olmadan da o düzeni, döngüyü sağlarlar. oysa ben hayatlarından çıkmış olmanın üzüntüsünü yaşarım ve zaman zaman bunu düşünürüm.ya da ölürüm, üzülürler ama alışırlar çünkü birileri ölür ve ben alışırm,hayat! belki onlar da beni düşünürler ama benim onları düşündüğüm kadar değil. nereden girdim ben yine bu 'insan' muhabbetine?
Bir de bazen çok atraksiyonum olur, üşenirm yaşamaya huzur isterim,sessizlik isterim,sessizliiğimi alınca da çok sıkılırım yaşamaktan, atraksiyon isterim. sonra, sonra.. beklerim,her an bir şey,birini beklerim sonra sıkılırım beklemekten yorulurm, hatta ne beklediğimi unuturm ve yeniden beklemeye başlarım. böyle bir insanım ben.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder