Sabahları uyanmak zordur. Sadece sabahları mı, öğlenleri ve akşamları da uyanmak zordur. Uyanmak zordur, uyanmak demek tüm sıkıntıların yeniden başına üşüşecek olması, bir yerde savunma mekanizması görevi gören uykunun çalışmayı durdurması ve biraz daha yalnız hissetmen demektir. İşte bu yüzden uyanmak zordur.
Bugün geçmişte incittiğim insanlar için farklı bir suçluluk hissi duyuyorum. Hepsini bağrıma basıp onlardan özür dileyesim bile var, "Böyle olmasını istememiştim." tadında cümleler kurarım belki. Kimseyi bilerek isteyerek kırdığım yok da hani istemeden kırdıklarım, istemeden yaşadıklarım falan.
Bilmiyorum, ya da diyorum ki beni kıranlarla benim kırdıklarımı karşı karşıya getireyim birbirlerini yutsunlar. Ortada içi boş bir sıfır kalsın. Ben de kalmayayım. Ben zaten baştan yutulayım. Yut beni, yutsana. Glup.
Öyle abartılı cümlelerimiz var ki bizim, en sadeyi basiti ve kelimelerin özünü göremiyoruz gevelemekten. Hani her şey aslında çok basitti ya, hala öyle işte çok basit. Biz basiti yorup zorlaştırıyoruz, ama süsleri kenara atıp geriye kalana baktığında yani çekirdeği gördüğünde çok daha kolay olacak bir şeyler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder