Bir şehri bırakıp giderken bir parçanızın orada kalması hissini bilir misiniz? Aklınızın ya da kalbinizin belki de her ikisinin birden sizinle gelmeyi adeta reddetmesi ve o şehirde kalması... İşte içim bu hisle dolup taşıyor iki gündür benim. Bilirim ki şehirler değil aslında insanlardır sevdiklerimiz. Ama şehir de o insanlarla birlikte bütünler ruhunuzu. Benim için İzmir; insanlarıyla, dostlarıyla Okan Vural'ıyla, kordonu ve palmiyeleriyle birlikte kalbimi esir eden şehirdir.
Her şeyiyle, Karşıyaka'sıyla, Balçova'sıyla, Bornova'sıyla, gezmeleriyle, fasılıyla çok güzel bir 6 gün geçirdim. Bu dolu dolu ve çok güzel günlerin ardından ise geri dönüş zamanı geldi ve çattı. Evet en acı kısmı oydu; hava alanı, uçağa biniş ve uçağın havalanmasıyla İzmir şehrinin ışıklarına son bir kez el sallamak...
Bilirim ki daha nice nice kavuşmalar olacaktır önümüzde, nice güzel hatta daha güzel zamanlarımız gelecektir. Böyle böyle avuturum kendimi de bastırırım içimdeki sızıyı. Çoktan başlayan özlemimi dindirmek için çabalarım.
İnsan bazen öyle çok seviyormuş ki değil kelimeler; hiçbir şey yeterli gelmiyormuş dile gelmek için. Bana böyle bir sevgiyi tattırdığı için teşekkür ediyorum ona.
Ben İzmir'i öyle sevdim ki kalbim Ege'de kaldı canım efendim.
İşte bu şarkı duygularıma tercüman oluyor:
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder