Sevgi kavramlarımın birbirine adeta bir düğüm misali dolandığı ve hislerimin çıkmaz sokaklara girdiği zamanlar bu zamanlar. Bir yandan tabir-i caizse nefes bile almadan sevdiğim ama yakınlarında kalamadığım kişiler; öte yandan günleri biraz daha yaşanır kılmak için hayatımda küçük roller verdiğim bireyler. Sanki ben yönetmenim, kimin oynayıp kimin oynamayacağına karar veriyor, kimisine büyük roller verirken kimisini sadece figüran olarak kullanıyorum filmimde. Bir de öyle değerli oyuncular var ki onlar da benim filmimde oynamayı tercih etmiyorlar işte...
Zaman akıyor ve yaşlanıyoruz bir yandan. Artık ne ruhumuz ne de bedenimiz dinç bir iki yıl öncesi kadar. Beni en çok korkutan bu gençliğimizi yok yere hüzünlerle geçirmek ve belki de en güzel olduğumuz yıllarımızı boşa harcamak.
Bu filmi biz çekiyorsak, biz karar veriyorsak karakterlerin rolüne, mutlu sonla bitirmek de bizim elimizde.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder