anbean.

Her an aynı güçte hissetmiyor insan kendini. Çok zayıf düştüğü anlar da oluyor. Başaramayacağını düşündüğü olaylar karşısında, çözemeyeceğini sandığı problemler karşısında direnç göstermeyip kaçmayı yeğliyor. Oysa daha önceki başarılarını, daha önce nasıl da güçlü olduğunu bir anımsasa, durum o kadar zor olmayacaktır.

Her an aynı güzellikte doğmuyor gün. Aynı güzellikte de batmıyor bazen. Gözler sadece çirkinlikleri görüyor, hayata lanet ediliyor falan. Belki de bir sonraki gün çok daha güzel çok daha şanslı geçektir. İnsan lanet etmeden önce bir düşünmeli önceki günlerini.

Her an aynı duygular hissedilmiyor. Mutluluk, hüzün, acı, endişe hiç biri sürekli duygular olmuyor. Hatta bazen insan hiçbirini hissetmiyor ki en tehlikelisi de bu olsa gerek.

Her an dönmüyor dünya, bir an duruveriyor. Benim dünyam dururken belki sizinki dönüyor; çünkü her an eşit şartları paylaşmıyoruz biz insan oğulları.

Her an aynı müzik dinlenmiyor, aynı film izlenmiyor, aynı kitap okunmuyor. Dün okuduğunuzu bugün beğenmiyor, bugün dinlediğinizi yarın dinlemiyorsunuz. Yani zevkler her an aynı kalmıyor.

Her an aynı insanlar olmuyoruz. Bir gün geliyor kendimizi tanıyamıyoruz. Etrafımızdakiler bizi şaşırtmaya devam ediyor falan. Değişiyoruz, anbean.