5 Kasım 2010 Cuma

no pierdas la esperanza.

Bak ciddi ciddi söylüyorum, iyi geçen bir sınavın verdiği hazzı bir de spordan sonra alınan duşun verdiği keyfi hiçbir şey vermez. Hele hele iyi geçen bir sınavdan sonra öyle gaza geliyorum ki "ıı ne bilmiş kız şuna bak." diyebilirsiniz bana, o kadar.

Haftaya 4 gün içerisinde tam 6 sınavım var, bir de yetmezmiş gibi ispanyolca kursları var falan. Bazen gerçekten yok olmak istiyorum yani evet tam anlamıyla yok olmak.

Mesela bazen de uyanmak istemiyorum. Güne başlamak istemiyorum falan. Rüyalarımda her şey daha güzel ve ben rüyalarımda kalmak istiyorum.

Tek heyecanlı olay, kardeşimin bir arkadaşından eski atari oyunlarımızın olduğu bir cd alması oldu. Deli gibi oynardım ben onları, çocukluğum onlarla geçti ve şu an oynayacak zaman yok. Al işte bayramda yapılacak bir aktivite daha:
Bilgisayar oynanacak ve asosyalliğe asosyallik katılacak.

Gerçi eğer Üstün' le beraber şu iki kişilik oyunlardan oynarsak biraz sosyal olmaz mıyız? Hani tek kişi değil de iki kişi falan diye.. Belki.

Yarın spor salonumda çok sevgili spor hocamla ölçüm yapıp yeni bir programa geçeceğiz, yarın güzel bir gün olabilir umudum var bu yönde.

Umudu olmayan insanlar zaten ölüyormuş. Öyleymiş.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder