Hani türk filmlerinde falan, insanlar birbirlerine çok basit bir kaç cümleyle açıklayabilecekleri durumlarda o cümleleri bir türlü kuramazlar ve açıklayamazlar, sonra yanlış anlaşılmalarla devam eden kocaman bir olaylar zinciri oluşur. Her seferinde "Söylesene be kadın/adam!" diye bağrınırım oturduğum koltuktan salak salak televizyona doğru. Meğer bazen öyle anlar geliyormuş ki, beyninizde uçuşan düşüncelere rağmen diliniz tutulup cümle kurmayı başaramayıp karşıdakinin yüzüne bön bön bakıyormuşsunuz. Ah beynimi okuma yetin olsaydı cümle kurmakla uğraşmak zorunda kalmazdım; ama kelimeleri seçemedim, seçtiğim kelimeleri bir araya getirip de anlamlı sözler oluşturamadım işte. Sadece beni anlaman gerekiyormuş gibi baktım suratına, oysa tabi ki anlamıyordun.
Bu ilk defa gelmiyor ki başıma. Daha önce de çok bela açtı bana, bu kendini ifade edememe durumu. Böyle zamanlarda "Dur lan iki dakika bekle de mektup yazayım sana." demek istiyorum, maalesef genelde o zamanı bana tanımıyorlar. Mesela bir iki yıl önceydi sanırım, bir erkek arkadaşım vardı o zamanlar, bir kavganın eşiğindeydik ve ben öyle çok şey söylemek, sıkıntılarımı paylaşmak istememe rağmen ağzımdan tek bir kelime dahi çıkamamıştı. Büyük ihtimal ben orada konuşmayı becerebilsem durum çok farklı olmayacaktı yine bir ayrılıkla sonuçlanacaktı ilişki; ancak belki içimdekileri ona anlatmış olacaktım rahatlayacaktım. Onun yerine sustum ve sustum. O sessizlik kocaman olup aramıza duvarlar kurdu. Kafa tasımı açıp, beynimi eline alıp sihirli bir küreye bakar misali görebilseydi neler düşündüğümü; ancak henüz böyle bir yeteneği olan kimseleri tanımıyorum.
Konuşmamak gibi yersiz konuşmak da çok dert açar insanın başına. Bazı şeyler hiç konuşulmamalı ve zamanın akışına bırakılmalıdır. Konuşularak aşılacağı sanılan durumlar aksine konuşuldukça dallanır, budaklanır ve daha önce ortada olmayan büyük bir sorun meydana getirir.
Kısacası; konuştum olmadı, sustum yetmedi. O gün sağlıklı bir insan ilişkisi kurmanın ne kadar zor olduğunu öğrendim işte.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder