Hayatımda az insan öz insan politikası uyguluyorum blogh. böylesi daha bir iyi inan bana. benim ailem vardır, bütün ailem 5 kişiden oluşur benim. annem,babam,kardeşim,ananem ve ben. benm teyzem vardı kuzenlerim vardı artık onlar da yok blogh, olmasınlar daha iyi. az insan az sorun. benm 2, 3 tane dostum var blog. onlar yeter bana kalabalığa hiç ihtiyacım yok. öğrendim valla bak insan demek sorun demekmiş, hep annem söylerdi de inanmazdım.ben anneme çok sordum niye bukadar az arkdşın var anne, diye. hep açıkladı ben anlamadım artık anlıyorum annemi.
ne insanlar geldi geçti hayatımızdan be.. hatırlıorm ilkokul,orta okul, lise ve şu an üniversite. her seferinde de sanırdım ki o insanlr benm sonsuz arkdşlarm olcaklar, hep onlarla birlkte olacağım. yine annem söyledi, bak kızım bu insanlar hep senin yanında olmicak onu bil , ama ben inanmadım anneme, hadi canım diyordm işte filanca benm en yakn arkdşm hep de öyle kalcak hiçbir şey bizi ayıramaz. hadi len! diyorum kendime şu an. ilkokuldan kimsem yok. orta okuldan ilginçtir ki çok yakın bir insanım var. biz birbimize Mü deriz. artık Mü'den bahsetme zamanı da gelmişti zaten. Mü bnm arkadşım, dostum kardeşim bir sürü şeyim. hayatımda sahip olabilceiğm nadir insanlardan o, çok severim onu ben.hani biri vardır, seni anlicaından eminsindr, seni dinleyeceğinden ve sen üzgünsen onunda üzüleceğinden eminsindr işte Mü, odur. liseye baktığımızda, ben lise de çok eğlendim blog ve hala o günlerimi çok özlüyorm benm üniversite hayatm henüz o şeklde eğlenceli değil. ve buna rağmen bana liseden 2 bilemedin 3 kişi kaldı ki onlarda vazgeçilmez insanlarımdır bnm.
Üniversite.. insan çok büyütüyor gözünde üniversiteyi. ben söyliim lise gibi olamaz hiçbir yer, aklınzda bulunsun da. var, üniversitede gerçekten harika insanlarım var bnm onları da çok sverim ben, ve umarm daha eğlenceli olur üniversite hayatm ben İstanbul'a dönünce, umut edyiorum.
işte böyle düşünüyordum da hayatımdakileri, bu aralar baya bir düşünüyorum onları zaten, beni üzen insanların hayatımda yeri yok arkadaşım. üzülmek için hayat çok kısa be blog. kimse kimseyi üzmese keşke de.. işte olmuyor. bir şekilde birbimizi üzüyoruz, kırıyoruz, hatalar yapıyoruz sonra belki pişman oluyoruz belki özür diliyoruz ya da umursamayıp yolumuza devam ediyoruz. insan denen şey garip blog'cum, çok garip.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder