Üzerine sayfalarca konuşabileceğim, sayfalarca söylenip sayfalarca şiir yazıp sayfalarca küfür edebileceğim bir soru. Şu an yanımda olsa ona ne mi söylerdim?
Ona söylemek için biriktirdiklerimi söyleyemezdim büyük ihtimalle. Bir bir suratına vurmak istediklerimi vuramaz, sus pus olurdum. Ne öfkemin sınırlarından bahsedebilirdim ona, ne de sevgimin büyüklüğünden. Suratına boş boş baktıktan sonra ağzımdan hiçbir kelime çıkmamasına sinirlenir kendimle kavgaya girip onun karşımdaki varlığını unutabilirdim bile.
Şu an yanımda olsa... Konuşmayı beceremiyor isem, ona bir kitap yazmak isterdim ya da yılların yorgunluğunu barındıran bir şiir. Yazabiliyor olsaydım ona zaten bir öykü yazardım. Onun hayatını anlatan bir öykü, beni anlatan bir öykü yazabilmek isterdim.
Şu an eğer yanımda olsaydı, öfke ile sevginin nasıl bir arada yaşayabildiğinin somut örneği olabilirdim.
**Zihnimiz, kendini koruma mekanizması geliştirerek bizi çok derinden etkileyen olayların ve düşüncelerin üzerini kapatarak kendisini korumaktadır. Zihnime teşekkürü borç bilirim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder