Karanlık bir kafede,kırmızı uzun kanepelerde oturuyorduk. Orada olmak istediğimiz için orada değildik aslında, sadece olmak istediğimiz herhangi bir yer yoktu. Ya da birbirimizi görmek istediğimiz için bir arada değildik, sadece görmek istediğimiz bir başkası yoktu. Benim için durum buydu en azından. Yalnız belli bir süre için zamanı birlikte geçirmeye karar vermiştik, sanki bir yerlerde bir geçmişimiz vardı ama artık o kadar silikti ki ne o ne de ben sallamıyorduk değerleri. Sadece o an vardı. O anın bitecek olması koyuyordu bana, bak. Kafası karışık, neden orada olduğunu bilmeyen iki zavallı insandık. Sonra benim kafam güzeldi bak işte o an mutluydum ben. Başım dönüyordu, çok mutluydum. Tavana kitlendim, tavan çok güzeldi, kırmızıydı mutluydum. Sonra şarkı çaldı, "..and I need a friend oh, I need a friend to make me happy.." diyordu. Sanki bize diyordu bir de biz eğlenelim diye sonunda "it's a wonderful, wonderful life." diye ekliyordu. Yağmur yağıyordu, kafamızdaki dünyalar ne kadar farklı olursa olsun o yağmurda o caddede kol kola yürümüştük. Sonra, cadde bitti.
Bu da böyle bir anımdır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder