Hayat hiç bu kadar gri olmamıştı. Sadece ders ve okuldan oluşuyor yaşam. Düz gri bir çizgi adeta. Hiç farklı bir renk karışmaz mı araya, yanlışlıkla bile olsa?
Artık bilgisayarda yazı yazmaktan, bir şeyler okumaktan gözlerim bozulacak. Sırtım kamburlaşacak falan korkuyorum. Ders çalışmak hayati bir gereksinim gibi oldu, boş bir beş dakikam varsa "hıh ders çalışabilirim bu beş dakikada" diyorum sonra irkiliyorum.
Nasıl sıkıldım ya, işte öyle çok sıkıldım. Hatta sırf dersten falan sıkılmadım ben, insanlardan da sıkıldım. Herkesten, hepinizden sıkıldım, alınmaca yok ama. Asosyal bir varlık olabilirim evet ama durum bu, kimseyi görmek kimseyle görüşmek istemiyorum, nokta. Ama tabi bu dönem de geçecek elbet, panik yok stres yok.
Sırf kendime ayırdığım zaman dilimleri, spor salonunda geçen saatler. Ben spor yaparken insanlıktan çıkıp başka bir varlık oluyorum. Beni öyle görseniz korkarsınız yani o derece. Hele dün spor salonunda sevgili spor hocamın davetiyle spinnig dersine giriverdim. O davet etmese girer miydim? İmkansız. Ki bundan sonra o davet etse de girmem, girmeyeceğim. O nasıl bir olaydı öyle ya, ölüyorum sandım. Asıl fikir bisiklet, pedal çevirmece falan ne kadar zor olabilir ki diye soruyor insan kendine ancak nefesim kesilip kıpkırmızı olduğumda anladım ne kadar zor olabileceğini. Zaten kötüleştiğimi gören sevgili hocam "iyi misin, çıkabilirsin istersen." dedi ve ben çıktım. Hiç bir güç beni o derse sokamaz bir daha. Gerçi sonrasında buz gibi bir duş alınca kendime geldim ama o acıyı çekmek istemiyorum bir daha.
Ama bugün spor salonunun önünden geçerken onu görünce yaşadığım heyecan da paha biçilemezdi. İlk söylediğim cümle "Ehe, bana el salladı, bana el salladı!" oldu. El sallamak abartılmaması gerekilen bir aktivite olsa da..
Spordan başka da hayatımda bir bok yok sanırım. Annemi ve anneannemi de bugün İtalya' ya yolculadık. Ev de boş. Pazartesi sınav var, çalışılacak bir sürü konu, yapılacak ödevler var. Yarın cumartesi ve benim dersim var. İsyanım çok büyük bu aralar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder