hypericum perforatum

"Sarı kantaron(hypericum perforatum): Genel faydaları;

*Hafif ve orta şiddetteki depresyonlarda rahatlatıcı ve sakinleştirici etkisi vardır.

*Korku, endişe, kaygı, umutsuzluk ve çaresizlik duygularının giderilmesinde yardımcıdır."

Aslında söylemek istediğim çok şeyim var. Çok fazla isyancı görünmek de değil amacım. Beklentilerimi her zaman en azda tutmak için çabalasam da içimdeki canavar her zaman daha fazlasını bekliyormuş gibi. Bu canavarı doyurmak mümkün mü?

Bir yıldır ya da daha fazla zaman oldu ki beni en mutlu eden şeyin zamanın geçmesi olduğunu gördüm. Sadece günlerin ve yılların akıp geçmesi. Öyle ya da böyle geçmesi, o kadar. İnsan mutsuzluğunu böyle atlatmaya çalışıyormuş. Peki ya bu mutsuzluk kronik bir hal aldıysa?

Keşke her şey akademik hayatımız kadar kolay olsaydı. Başarılı olmanın verdiği tadın mükemmel olduğunu kabul etmek zorundayım. Güçlü hissetme arzusu hangimizde yok sanki. Sadece bu başarının getiriği mutluluğun bizi gerçekten idare ettiğinden emin değilim. Derslerden alınan iyi puanlar,yüksek not ortalamaları, roman çevirileri, kazanılan paralar, ne hoş değil mi. İşte değil, söylemek istediğim de tam olarak bu. Akademik hayatımız için bu kadar çaba harcarken genç olduğumuzu unutuyoruz adeta. Ben böyle yetiştirildim, başarılı bir birey olma kaygısı ailemden gelmektedir. Böyle öğrendim, böyle bildim. Fakat şu an bu çabalama sürecindeyken, hep daha ilerisini düşünerek yaşarken sanki ben ben'i yaşamıyorum. Başarılı bir akademik hayat mı yoksa kendimi yaşayabilmek mi?

Yaşadığımız ülke şartlarında eğer ileride orta kıvamlı bir gelir kaynağımın olmasını istiyorsam ki istiyorum, herhangi bir üniversite hayatının getirisi olarak eğlenme kısmını bir kenara atıp yarış atı gibi koşturmam gerektiği söyleniyor. Ben ne söylüyorum peki? Kafamın karıştığı nokta burası işte.

Benim tek istediğim öyle ya da böyle mutlu olmaktı. Şimdi ise sadece kendimi hırpaladığımı görüyorum. Hayat bazen çok üzücü. Sarı kantaron' dan medet umacak kadar hem de..