Bazen elimizden gelenler de günü kurtarmaya yetmiyor işte. Çünkü her şey elimizde değil, evet farkındayım. Yetersiz olduğumu hissetmeyi sevmiyorum, ama herkesin bir sınırı var, değil mi? Eğer elimden geleni yapmış ve hala başaramamışsam, peşini bırakmalıyım bir şeylerin demek ki. Bunu anlamam biraz zaman alacak kusura bakmayın. Şu an sadece kendimi dinliyorum.
Çok basit ve sıradan bir "Nasılsın?" sorusuna cevap vermek bazen sanıldığı kadar kolay olmuyor. "Eee ııı normal." İyi bir cevap olduğunu düşünmüyorum ben şahsen. Ya da biriyle konuşurken göz göze gelmemeye çalışıp kafanızı başka yöne çevirerek iletişim kurmayı denediniz mi hiç? Pek kolay olmuyor ya. Gereksiz stres yaratan durumlar bunlar, o an işte deve kuşu misali kafamı toprağa gömmek ve yokmuşum gibi hissetmek istiyorum da olmuyor yahu. Sonra "Haayıırrr" diyerekten uyanı veriyorum yatağımda; meğer sadece bir kabusmuş olanlar, oh be.
Sürücü kursumun ilk gününde trafik dersinde, hoca bize otoyolları, refüjleri, banketleri anlatırken kendimi birden bire uçsuz bucaksız, çok şeritli bir otobanda arabamla son sürat giderken buldum, o ders öyle sıkıcıydı ama o otoban o kadar güzeldi ki geri derse dönmedim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder