İhtimal

Uzun zamandır ağlamamışım öylesine, melankoliden... 3 aydır falan sanırım. Kişisel gelişimimin bir kanıtı mıdır bu yoksa? Oysa ben ağlamaktan çekinmem. Severim bile ağlamayı bazen, rahatlatır kendine getirir insanı. İspanya' dan dönerken ağladık çok ama hep birlikte. Benim bahsettiğim ağlamalar böyle içim bir sıkılır, nefes alamıyormuş gibi olurum, kalbim sıkışır, uyuyamam mesela düşünmekten bir Mfö açar ağlarım. İşte bunu yapmamışım uzun zamandır. Halbuki bazen kendime acı çektirmek hoşuma bile gider benim. Üzüleceğimi bile bile bir resme bakmak, bir yazı okumak bir şey düşünmek. Çok sık değil ama arada böyle psikopatlıklar yaparım ben. Ama yapmamışım işte meğer yapmamak elimdeymiş de akıl edememişim. Düşünmemek, üzülmemek ağlamamak çok zor değilmiş de farkedememişm. Oysa şu an birinin beni düşünüp üzülüyor olma ihtimali çok da hoşuma gidiyor. Ne kadar bencilce değil mi!?