Seni ben yarattım. Hayalimde her bir organını, yüzünü, ellerini, saçlarını ve ten rengini ben yarattım. Kafamda oluştun, sonra gerçek oldun. Seni ben yaşadım. Seni yaşadım ve bitirdim. Egoistliğini, düşüncesizliğini, romantikliğini ben yarattım senin. Sonra senden sıkıldım. Seni değiştirmek istedim, kolay olmadı. Seni değiştirmekle uğraşırken kendim değiştim, tanıyamadığım biri oldum. Artık ne ben bendim; ne de sen, sen.İkimiz de kendimizden böylesine uzaklaşmışken birbirimize yaklaşmaya çalıştık. Ancak planlar tutmadı. Kendimizi kaybettiğimiz için birbirimize de ulaşamadık. Sonra sen benden sıkıldın. Seni yaratan ben olmama rağmen, sen benim hayal ürünüm olmana rağmen beni bitirmek istedin. Ne cürretle!? Başaramadın tabi. Ben seni yarattım ya bir kere, sonra öldüremedim seni. Ölmedin bir türlü, amma inatçı çıktın. Sana kızdım ve küfürler ettim, yine de öldüremedim yahu. Hayal kurmaktan vazgeçtim senle karşılaşmamak için, hayalimdeki mekanlar, insanlar, olaylar değşti de sen yine ölmedin. Hala yaşıyorsun. Artık benim isteğim dışında, bana hiçbir şey sormaksızın, sözümü dinlemeden yaşıyorsun. Sana sözümü dinletememek, güçsüz hissetmeme sebep oldu önce. İlla benim dediğim olacaktı. Ya sen ölecektin; ya da ben. Seni öldüremediğim gibi kendimi de öldüremedim. Sonra.. Zamanla seni kabullendim. Senle yaşamaya devam ettim. Güçsüzlüğümü güce çevirmeyi öğrendim, artık sen benim parçam oldun. Hep vardın, hala varsın ve hep olacaksın. Bunu bilmek beni korkutmuyor artık. Sana karşı saygılıyım ve seni seviyorum.
Sevgi ve aşk kavramlarımı değiştirdin benim. Seni seviyorum ama sana aşık değilim işte. Kendimden şüphe etmeme sebep oldun defalarca. Aynı zamanda mutlu ve hüzünlüydüm hayalimde. Seni seviyorum, bu değişmeyecek. Şimdilik biraz uzaklaşmalıyız. Belki aşık olurum hayalimdeki bir başkasına ama yine de görüşeceğiz biliyorum. Hayal dünyam o kadar geniş değil maalesef. Ozamana kadar dikkat et kendine.
Öykümsü
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder