"Love me, please love me
Je suis fou de vous
Pourquoi vous moquez-vous chaque jour
De mon pauvr'amour?"
Bazı şarkılar bazı anlara özeldir, bazı insanlara özeldir ya işte Michel Polnareff'in 'Love me' sinin de benim için derin anlamları var.
Hemen ekran bulutlanıyor ve bir sahne canlanıyor kafamda.. Kar yağıyor iri iri, baya da tutumuş yerler. Saat sabah 5 civarı. Bir kız var. Kırmızı bir elbisesi, siyah montu var üstünde. Bir de çocuk var. Sarışın, uzun boylu üstünde kahverengi montu.. Etrafın o kadar karanlık olmasına rağmen her yer o kadar beyaz ki, şehir o an çok aydınlık geliyor onlara. Sanki fonda 'Love me, please love me..' çalıyor. Bütün şehir bu şarkıyı dinliyor. Öyle bir romantizm seziliyor havada. Soğuk, oldukça soğuk ama pek oralı olmuyor kızla çocuk. Hatta koşmaya başlyorlar o karlı caddede. Rüzgara karşı koşuyorlar.. Sonra durup geceyle ve karla bütünleşiyorlar. 'Love me..' diyor kız, 'Please love me..' diyor çocuk. Bir özlemle,büyük bir heyecanla ve tutkulu bir aşkla..
Sonra ben şarkıyı durdurup İspanya sokaklarından sıyrılıp şu an oturduğum odamda buluyorum kendimi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder