İnsan anca dengede huzuru bulur. Kusursuz bir dengedir insanı daimi huzurlu kılabilecek öğe. Mesela bir insanın ilkesi benimki gibi "Ya hep ya hiç" olmamalıdır. Ortayı bulmak zordur; ancak imkansız değildir. En küçük bir denge sarsıntısında bir insanın nasıl çöküşe geçtiğini görebilirsin, çok basit. Fazla hüzün, fazla heycan fazla sıkıntı hatta fazla mutluluk, yani her çok'luk ve her az'lık dengeyi bozabilir, anahtar kelime orta'dır ozaman.
İnsan insana ihtiyaç duyar, duyuyor ve duyacak. İnsan yalnızlığa da çok ihtiyaç duyar ama daimi yalnızlık yahut çok sosyal bir ortam değildir ihtiyaç duyulan. İnsanlar ne kadar kötü olsa da, kapılarını açmaya hazırdır birbirlerine.. Bazıları inat edip içeri almamakta kararlı görünse de önce, yavaştan bakarsınız ki aralamış kapısını size bakıyor çaktırmadan.
Yani biz birbirimiz olmadan yapamıyoruz; ama sürekli birbirimizden kaçıyoruz. Birbirimizi sürekli kırıp anlamsızca intikamlar alıyoruz ama sonra dayanamayıp birbirimize dönüyoruz. Anladın mı? Yine bağıracaksın bana, ben de sana küfürler savuracağım sonra ise sana sarılıp ağlayacağım sense bana pişmanlıklarını dile getireceksin. Çünkü biz insanız.
Anladın değil mi şimdi bu kısırdöngülerimizin sebebini?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder