Artık kovalamacadan yorulduk, bitkin düştük. Ya kaçıyorduk; ya da biz ebeydik. Ama bu oyun hiç bitmedi, hiç birimiz kazanmadık ama hepimiz yenildik. Kaçanın birden önüne dönüp, ebeye doğru koşacağı günler, kovalamacanın biteceği günler bekledik, olmadı. Ama çok yorulduk, susadık, nefes nefese kaldık. Koşarken düştük, oramız buramız kanadı da iyileştiremedik birbirimizin yaralarını. Dur durak bilmedik, hırs yaptık da gözümüz hiçbir şey görmez oldu. Hangimiz duracaktık?
Galiba duramayacağız. Öyle absürd bir durum oldu ki; kaçan, bana koşmak isteyince bu sefer ben kaçmaya başlamıştım ondan. Duramadık, olmadı. Halbuki çok sıkılmıştık bu koşuşturmadan ama onsuz da yapamıyorduk, monotondu hayatlarımız.
***Hayatım böyle bir koşuşturmacayla gözlerimin önünde sürüp gidiyor ben ise durduramıyorum. Oyundan çıkamıyorum mızıkçı diyorlar, devam etsem düşmekten korkuyorum. Yarabandım da kalmadı artık.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder